|
 
|
Mektubat
/ On Dokuzuncu Mektup - s.433
|
Tevrât'ın bir âyeti daha:
[1]
İşte şu âyette Muhammed lâfzı, "Muhammed" mânâsında
Süryânî bir isimde gelmiştir.HAŞİYE
Tevrât'ın diğer bir âyeti daha:
[2]
İşte şu âyette, Benî İshak'ın kardeşleri olan Benî İsmail'den ve Hazret-i
Mûsâ'dan sonra gelen Peygambere hitap ediyor.
Tevrât'ın diğer bir âyeti daha:
[3]
İşte, "Muhtar"ın mânâsı "Mustafa"dır, hem ism-i
Nebevîdir.
İncil'de, İsâ'dan sonra gelen ve İncil'in birkaç âyetinde "Âlem
Reisi" ünvanıyla müjde verdiği Nebînin tarifine dair:
[4]
İşte şu âyet gösteriyor ki, "Sahibü's-seyf ve cihada memur bir
Peygamber gelecektir." "Kadîb-i hadîd" kılıç demektir. Hem
ümmeti de onun gibi sahibü's-seyif, yani cihada memur olacağını, Sûre-i Feth'in
âhirinde
[5]
âyeti, İncil'in şu âyeti gibi, başka âyetlerine işaret edip, Muhammed
Aleyhissalâtü Vesselâm, sahibü's-seyf ve cihada memur olduğunu, İncil ile
beraber ilân ediyor.
Tevrât'ın Beşinci Kitabının Otuz Üçüncü Bâbında[6]
şu âyet var: "Hak Teâlâ, Tûr-i Sina'dan ikbal edip bize Sâir'den tulû etti
ve Fâran Dağlarında zâhir oldu."[7]
İşte şu âyet, nasıl ki "Tûr-i Sina'da ikbal-i Hak" fıkrasıyla
nübüvvet-i Mûseviyeyi ve Şam Dağlarından ibaret olan "Sâir'den tulû-u
Hak" fıkrasıyla nübüvvet-i İseviyeyi ihbar eder. Öyle de, bil'ittifak
Hicaz Dağlarından ibaret olan "Fâran Dağlarından zuhur-u Hak"
fıkrasıyla, bizzarure risalet-i Ahmediyeyi (a.s.m.) haber veriyor.
Hem Sûre-i Feth'in âhirinde [8]
hükmünü tasdiken, Tevrat'ta Fâran Dağlarından zuhur eden Peygamberin Sahabeleri
hakkında şu âyet var: "Kudsîlerin bayrakları beraberindedir. Ve onun
sağındadır."[9]
"Kudsîler" namıyla tavsif eder. Yani, "Onun Sahabeleri kudsî,
salih evliyalardır."
Eş'ıya Peygamberin Kitabında, Kırk İkinci Bâbında şu âyet vardır:
"Hak Sübhânehu, âhirzamanda, kendinin ıstıfâ-gerde ve bergüzidesi kulunu
ba's edecek ve ona, Ruhu'l-Emin Hazret-i Cibril'i yollayıp din-i İlâhîsini ona
talim ettirecek. Ve o dahi, Ruhu'l-Eminin talimi veçhile nâsa talim eyleyecek
ve beynennâs hak ile hükmedecektir. O bir nurdur, halkı zulümattan
çıkaracaktır.
[1]"Muhammed,
Allah'ın Resulüdür. Mekke onun doğum yeri, Medine hicret yeri, Şam onun
mülküdür. Ümmeti ise hamd edici kimselerdir."Dârîmî, Mukaddime: 2;
Halebî, es-Sîretü'l-Halebiye, 1:346-351; Ali el-Kari, Şerhu'ş-Şifâ,
1:739; Nebhânî, Hüccetüllah ale'l-Âlemîn, 116; Ebû Naîm, Delâilü'n-Nübüvve,
1:72.
HAŞİYE
Seyyah-ı Meşhur Evliya Çelebi, Hazret-i Şem'un-u Safâ'nın türbesinde, ceylân
derisinde yazılı İncil-i Şerifte bu gelen âyeti okumuştur. Resul-i Ekrem
Aleyhissalâtü Vesselâm hakkında nâzil olan âyet: Bir oğlan, yani, İbrahim
neslinden ola, peygamber ola, yalancı olmaya, onun mevlidi Mekke ola,
salihlikle gelmiş ola, onun mübarek adı Ahmed* Muhammed ola, ona uyanlar bu
cihan ıssı olalar, dahi o cihan ıssı ola *Bu Mevâmit kelimesi, Memed'den
ve Memed dahi Muhammed'den tahrif edilmiş.
[2] Meâli:
"Sen benim kulum ve Resûlümsün. Sana Mütevekkil ismini verdim." Buharî,
Büyû': 5; Burhâneddin Halebî, es-Sîretü'l-Halebiye, 1:346; Dârîmî,
Mukaddime: 2; Kandehlevî, Hayâtü's-Sahâbe, 1:17; İbni Kesîr, el-Bidâye
ve'n-Nihâye, 2:326; Nebhânî, Hüccetüllah ale'l-Âlemîn, 105, 135;
el-Acurrî, eş-Şerî'a, 444, 452; Kastalânî, el-Mevâhibü'l-Ledünniye,
6:192.
[3] "Muhtar kulum, ne katı kalbli ne de
huysuz değildir." Dârîmî, Mukaddime: 2; Nebhânî, Hüccetüllah
ale'l-Âlemîn, 105, 119; Ali el-Kari, Şerhu'ş-Şifâ, 1:739.
[4] "Onun demirden bir asâsı, yani kılıcı
olacak ve onunla savaşacak. Ümmeti de onun gibi olacak." Nebhânî, Hüccetüllah
ale'l-Âlemîn, 99, 114.
[5] "Onların İncil'deki vasıfları da
şöyledir: Filizini çıkarmış, sonra git gide kuvvet bulmuş, kalınlaşmış ve
gövdesi üzerinde yükselmiş bir ekine benzerler ki, ekincilerin pek hoşuna
gider. Allah'ın onları böylece çoğaltıp kuvvetlendirmesi, kâfirleri öfkeye
boğmak içindir." Fetih Sûresi, 48:29.
[6] Tevrat,
Tesniye, Bab 33, ayet 1.
[7] Halebî, es-Sîretü'l-Halebiye,
1:348; Nebhânî, Hüccetüllah ale'l-Âlemîn, 90, 102-106; Kastalânî, el-Mevâhibü'l-Ledünniye,
6:198.
[8] "Onların Tevrat'taki vasıfları
budur." Fetih Sûresi, 48:29.
[9] Halebî, es-Sîretü'l-Halebiye,
1:348; Nebhânî, Hüccetüllah ale'l-Âlemîn, 113.